Η Νικολίτσα Ντρίζη «παραδίδει» το συγκλονιστικό «Πες της» στην Πάτρα

Μετά από δύο sold out σεζόν στην Αθήνα και διθυραμβικές κριτικές, ο μονόλογος του Χρήστου Οικονόμου σε σκηνοθεσία Αλέξη Βιδαλάκη, ταξιδεύει στο Θέατρο Act για δύο μοναδικές παραστάσεις.

Η Πόλη ως Μωσαϊκό Ανθρώπων

Τι χωράει μέσα στο σακίδιο μιας κούριερ που διασχίζει καθημερινά τη σύγχρονη πόλη; Σίγουρα κάτι παραπάνω από δέματα. Στο «Πες της», το βραβευμένο κείμενο του Χρήστου Οικονόμου (εκδόσεις Πόλις) που μεταφέρθηκε με σπάνια ευαισθησία στη σκηνή, η ηρωίδα δεν μεταφέρει απλώς αντικείμενα, αλλά γίνεται ο σιωπηλός μάρτυρας μιας κατακερματισμένης κοινωνίας.

Η παράσταση, που λάτρεψε το αθηναϊκό κοινό, κάνει μια ξεχωριστή στάση στην Πάτρα, τη Δευτέρα 11 και την Τρίτη 12 Μαΐου. Η επίσκεψη αυτή έχει ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς το Θέατρο Act υποδέχεται τη Νικολίτσα Ντρίζη στη γενέτειρά της, σε μια ερμηνεία που έχει χαρακτηριστεί από την κριτική ως «χειρουργικής ακρίβειας» και «αφοπλιστικής αλήθειας».

Μια Κούρσα ανάμεσα στην Πραγματικότητα και τη Φαντασία

Η υπόθεση μας εισάγει στην καθημερινότητα μιας γυναίκας που εργάζεται στην οικονομία του delivery. Μέσα από τις διαδρομές της σε βίλες, μεζονέτες και λαϊκές πολυκατοικίες, ανάμεσα σε ανθρώπους ευγενικούς ή αγενείς, ευτυχισμένους ή τσακισμένους, η ηρωίδα συνθέτει ένα ζωντανό πορτρέτο της Αθήνας.

Ο Χρήστος Οικονόμου πλέκει εκατοντάδες μικρο-αφηγήσεις, δημιουργώντας ένα έργο που αναρωτιέται: Πόση μοναξιά μπορεί να αντέξει ο σύγχρονος άνθρωπος; Η κούριερ του έργου δεν προσπερνά· σταματά, αφουγκράζεται τις σιωπές πίσω από τις κλειστές πόρτες και γίνεται ο συνδετικός κρίκος σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει χάσει την ικανότητα για ουσιαστική επαφή.

«Η Νικολίτσα Ντρίζη δεν ανεβαίνει απλώς στη σκηνή — τη διαπερνά, μεταφέροντας μαζί της φως, εύθραυστο σκοτάδι και αφοπλιστική αλήθεια».

Η Σκηνοθετική Ματιά

Ο Αλέξης Βιδαλάκης στήνει μια παράσταση που βασίζεται στην αφαίρεση και τη δύναμη του λόγου. Με τη συνοδεία της μουσικής της Άννας Παπαϊωάννου (Anna VS June) και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς της Νατάσας Πετροπούλου, ο μονόλογος αποφεύγει τους εύκολους συναισθηματισμούς. Αντίθετα, επενδύει στις εσωτερικές διακυμάνσεις και στη ρυθμική εναλλαγή σιωπής και λόγου, μετατρέποντας τη θεατρική πράξη σε μια εμπειρία μέθεξης.